„Zasada ograniczonego zaufania”

Niby życie znam, ale niewdzięczność pewnych ludzi mnie zaskakuje.

Byłam dla pewnej gromady fajną, cierpliwą kobietą, taką do pogadania. Wiadomo, że koledzy i koleżanki w tym względzie mają zawsze mniejszy lub większy przywilej. Pozwalałam sobie smarkać w rękaw, gdy sąsiadka jednej wywaliła swojego psa przez okno i nikt truchła nieszczęsnego jamnika przez przeszło godzinę nie raczył zabrać. Trzymałam sztamę z paroma, gdy wszyscy wokół gnoili je za poglądy. Zawsze pomogłam, jeśli umiałam. Zawsze gdy miałam trochę czasu, wysłuchałam. Gdy trzeba było, postawiłam do pionu. Ogółem może nie marzenie, ale coś blisko tego.

I co? I jajco. Jak ja potrzebowałam ich poparcia, to się niemal wszystkie odwróciły plecami. Bez powodu, bo tak było prościej, bo trudniej trzymać się z mniejszością. A gdy one nią były, to dobrze było, że ktoś się wstawiał, nie? Zresztą… Bo to pierwszy raz? Już zdarzało się, że dotychczasowe koleżaneczki odstawiały numer w najmniej oczekiwanych momentach. Co najciekawsze – były starsze i raczej nikt by się po nich nie spodziewał, że mogą być takie głupie. Ale jednak to przykre. Coraz częściej sprawdza się maksyma: „Umiesz liczyć? Licz na siebie!”.

Coś niestety w tym jest – osoby ciekawe przyciągają do siebie wielu ludzi, a wśród tej „wielości” bywają i żmije. Mogę nawet zacząć pisać leksykon po podgatunkach takich żmijek… Różnorodność byłaby spora. Wywyższające się smarkule o wybujałym ego, zagubione małolatki odbijające sobie szkolne problemy w Necie, smarkate „wykształciuchy”, histeryczne cierpiętniczki, zakompleksione pasztety, wystylizowane bachory (coś jak syndrom „starej maleńkiej”), ułożone panienki z kościelnych chórów, „panowie i władcy” na wysokich stołkach, lizusy, ludzie-chorągiewki…

Jedyną pozytywną puentą może być fakt, że jedna czy dwie osoby podające się za koleżanki okazały się być nimi naprawdę, a parę było i jest nimi zawsze. Dobre i to, ale gdy człowiek pomyśli, ile zrobił dla różnych takich typów i typków, żeby potem w zamian dostać gest Kozakiewicza albo kopa w tyłek, to aż człowiekowi szkoda, że nie wiedział wcześniej, jakie te koleżanki są naprawdę. Wtedy przyjnajmniej tym wszystkim żałosnym bękartom polskiego wyżu demograficznego ręki by nie podawał, żeby się nie zabrudzić.