KKK 6 – Nasza Gmina

Wczoraj Łowcy na żywo, dzisiaj Neo-Nówka w TV. Zniszczę się psychicznie do imentu.

Zaczęło się… piosenką. Tak, o ile przez lata Neo-Nówka była kabaretem nieśpiewnym, o tyle od pojawienia się Radka nadrabiają ostro, ossstrrro. Co ciekawe, do lamusa odeszło przekazywane pocztą pantoflową stwierdzenie, jakoby Gawlin nie umiał śpiewać. Umie, jak się okazuje i to całkiem przyzwoicie.

Potem poszło. Witajcie w Łopówkowie, gminie z malowniczą kopertą w herbie. Mamy tu wójta-dyktatora (Roman), jego prawą rękę Mietka (Gawlin) – lisa w baraniej skórze – oraz „opozycję” w osobie niejakiego Ciołka (Radek) – „złodzieja w stanie celibatu”, który zapowietrza się, gdy mówi. Tak, tych samych, którzy „gospodarzyli” na ostatniej, jakże udanej Mazurskiej Nocy Kabaretowej. W efekcie pewnej scysji po raz pierwszy od lat wójt zyskuje konkurenta w nadchodzących wyborach w osobie właśnie pyskatego opozycjonisty. I „gimnastyka” rządzącego i jego świty celem ocalenia stołka była główną kanwą historii. Zbliżonej do tego, co działo się w Mrągowie, chociaż może z mniejszą częstotliwością wplatania skeczy. Jeśli nawet były takieś małe „rozmycia” w samej fabule, panowie nadrabiali aktorsko. Kto zachwycony był „Od III do V RP”, ten teraz chyba zemdlał. Chłopcy ciągle się uczą, a nauka w las naturalnie nie idze, ino procentuje. Do tego stopnia, aż mnie – osóbkę o ciągotkach zarówno scenariopisarskich, jak i reżyserskich – znowu zaczęły mocno świerzbić paluszki, coby skroić dla wszystkich trzech jakąś niekoniecznie komediową fabułkę… A skecze… Ah, skecze. Neo-Nówka mnie czasem trochę przeraża. Bo są świetni, a ciągle udowadniają, że mogą być jeszcze lepsi. Dialog księdza z kościelnym uległ po raz kolejny odświeżeniu, zyskał nową, zaskakującą puentę, a gwoli rekomendacji dodam, że w połowie skeczu guma, którą żułam, wyleciała mi z ust 😀 Przy dialogu świnek zresztą też. O właśnie, prosiaczki słodkie! Po raz pierwszy telewizyjny ekran ukazał Michała i Radka w różowych trykocikach i z ryjkami zrobionymi z papierowych kubeczków… Morał – na tym kabarecie gumy się nie żuje. Bo może ci w lepszym wypadku w ataku śmiechu wylecieć z buzi, w gorszym wpaść do środka.

W gości przybyli m.in. Nowaki i Snoby (swoją drogą poprzednia drużyna Bielika). Bez zabójczego szału (bynajmniej Nowaki, bo tylko oni przez pierwszą część zdążyli się zaprezentować), ale stanowili naprawdę równe, porządne tło dla popisów neonowego tercetu. Mimo tej ilości miodu nieścisłości i nierówności do wytknięcia też się zdarzyły. Chociażby takie, że program miał być „zamkniętą fabułą”, a nie do końca był. Konstrukcyjnie całość przypominała „Od III do V RP”, z tym, że skecze gościnnie występujących kabaretów zdawały się być dołożone na doczepkę, bez jakichkolwiek związków z akcją. Oczywiście pomijając jeden błąd oczywisty, a powtórzony przez chłopców – zaproszenie Babeczek z Rodzynkiem. Kto widział ich we wspominanym już poprzednim programie i uznał, że czynią wiochę, po dzisiejszym nie zmienił zdania. Bo czynili, mniejszą, ale czynili. Skecz o gapieniu się w dekolt koleżanki, no arcyśmieszne. Że już „grę aktorską” przemilczę – bo w ich wypadku jej poziom jest bliski zeru, a postawienie Babeczek i ich Rodzynka obok chłopców-neonowców jest jak skopanie leżącego.

To była część pierwsza. Za tydzień sobie dokończymy. Ja już się cieszę. A wy? 🙂

P.S. – czysto związany z KKK. Góral z Jabbarem z wesołego studia przenieśli się na stałe wraz z kanapą do Rotundy. Czy to dobrze, nie wiem, bo wprawdzie raz na zawsze odchodzą precz suche wstawki Moralnych, ale z drugiej strony formuła „programowa” się rozwadnia na amen. No i robi się więcej czasu, który i tak pewnie zostanie wykorzystany na niepotrzebne ujęcia publiczności…