Zamierzenie było cokolwiek ciekawe i odważne – świętowanie 11 listopada w sprzeczności z panującymi smuto-depresyjnymi tendencjami. Nazwisko twórcy wprawdzie straszyło (nie oszukujmy się, Robert Górski aktualnie nie jest w najlepszej formie), ale zgodnie z myślą „Pożyjemy, zobaczymy” siadłam i obejrzałam. I jednak piosenka tytułowa – mimo przebijającego się spośród chóru silnego głosu Radka Bieleckiego, wywołała u mnie poczucie nietakości. Inaczej mówiąc, coś mi nie grało. Potem zaczęło, a bynajmniej w pierwszej części.
Okazuje się, że o ile Górski jako tekściarz zajmujący się wyśmiewaniem rzeczywistości delikatnie mówiąc wysiada, o tyle z satyrą na historię radzi sobie póki co całkiem nieźle. Kto pamięta jeszcze KMN-owską „Historię świata” i „Historię Polski” i podobało mu się, to pewnikiem na „Nocy Listopadowej” się nie zawiódł – podobny styl, podobna śmiałość przechodząca w bezczelność.
Konferansjerka też ładnie wypadła, a scenki „rekonstrukcji” – momentami przepysznie. Góral pozbył się – przynajmniej na czas tego koncertu – swojej przykrej scenicznej przypadłości zwanej spychaczem, czyli przyćmiewania reszty osób na scenie ostrą i przerysowaną grą aktorską, co wygląda co najmniej dyskusyjnie. Dzisiaj zrównał się z resztą wykonawców – ani nie odstawał od nich, ani nie był słabszy w grze ani silniejszy. W sam raz. I modlić się tylko, żeby już mu tak zostało. Jako błogosławieństwo traktuję brak w składzie KMN Kasi Pakosińskiej, która prawdopodobnie poza pięknym ciałem i obrzydliwie zużytym jako sceniczny „greps” śmiechem nic by nie wniosła. Swoją drogą do zaskakujące, że może dojść do czegoś takiego, jak „regresja” talentu aktorskiego – szczególnie u osoby, która swego czasu nazywana była jedną z najlepszych artystek kabaretowych. Niestety lub stety – Kaśka w ostatnim dniu listopada oficjalnie wraca do roboty. Także cieszmy się czasem odpoczynku od niej, który jak widać wychodzi Moralnym na dobre. Wspaniale w scenkach historycznych i innych radzili sobie zaproszeni artyści. Do majstersztyków mogę zaliczyć Michała Gawlińskiego jako radzieckiego bojówkarza (nie przeszkadza w tym fakt, że nie powiedział prawie nic), Marcina Wójcika jako białego króla czarnego kraju oraz Romana Żurka w roli Bolesława Bieruta.
Skecze były w sumie w większości stare, ino gdzieniegdzie poprzerabiane, żeby pasowały do całości. Nie rzucało się w oczy, żeby jakkolwiek odstawały, mimo, że ścisłego trzymania się tematu jako takiego nie było.
Neo-Nówka wciąż mnie zaskakuje znakomitą kondycją w kwestii aktorstwa, chociaż jest ona kwestią oczywistą od czasu premiery programu telewizyjnego „Od III do V RP”. Co sprytniejsi skecz z sondą mieli szansę widzieć dzień wcześniej, podczas emitowanego w TVP1 ogólnopolskiego testu historycznego, a dzisiaj utwierdzić się w przekonaniu, że znowu chłopcy z Wrocławia (i jeden z Lidzbarka) strzelili w dziesiątkę. A ci mniej sprytni, którzy widzieli dzisiaj, takowe przekonanie sobie wyrobić. No i dzisiaj było coś, czego zabrakło niektórym we wczorajszej wersji – otóż była walka sceniczna Radek Bielecki vs. cała reszta ekipy o ugotowanie tego pierwszego. Naprawdę niewiele brakowało, ku uciesze widowni.
Młodzi Panowie przedzierżgnęli „Redakcję pisma dla kobiet” i pokazali. I sprawdzili się. Rewelacje? Drobne i charakterystyczne dla tego skeczu, no ale były.
Pierwsze wejście Ani Mru Mru powitało lekkim szokiem. Jeżeli ktoś jeszcze wam powie, że Waldek Wilkołek jest aktorskim kołkiem, po dzisiejszym programie macie stuprocentowe prawo strzelić go w pysk za kłamstwo. W skeczu o klinice leczenia uzależnień wcielił się w postać alkoholika, tworząc w zmyślny sposób oszczędnymi środkami śmieszno-tragiczną kreaturkę. Niemniej ciekawie – mimo tego, że nadekspresywne kreacje w jego wykonaniu to mruczkowa tradycja – wypadł Michał Wójcik jako nadpobudliwy seksoholik, który mimo uzależnienia ani trochę nie wydaje się obleśny – tylko trochę zwariowany w swoich skojarzeniach. Btw. ilu z nas jest trochę do niego podobnych? Ogółem świetny skecz i kolejny dowód na to, że Mruczki nie tracą „kopa”.
Biorąc pod uwagę, że tego typu programy to w gruncie rzeczy gatunkowy tygiel, Andrzej Grabowski w nieco mniej znanej wersji – jako lyriczny wykonawca poetyckich piosenek – wpasował się w całość znakomicie. Taki łyk malinowego wina między kolejnymi szalonymi smakami różnorakich potraw. I powiem wam, że w takiego Grabowskiego chętnie zobaczyła bym jeszcze raz.
I na tym skończyła się pierwsza część. Na drugą musiałam czekać ponad godzinę, bo Dwójka oczywiście nawet w święto nie mogła sobie odmówić emisji swojego sztandarowego (s)hitu znanego jako „Barwy szczęścia”. TVP żywemu nie przepuści. Na szczęście każdy widz – nawet ten mało rozgarnięty – ma pilota. I może na czas przerwy pooglądać coś mniej obrażającego jego inteligencję i poczucie smaku.
Drugą część rozpoczęła piosenka cokolwiek lepsza od tej witającej widzów na samym początku programu, mimo braku najlepszych wokali z artystycznej gromadki gości. Także tekstowo. Wiadomo, „narodowym purystom” się zapewne nie spodobała (szczególnie niegrzeczna puenta), ale był wybór – jak ktoś woli smęty, akurat leciały w tym samym czasie na Jedynce.
Ani Mru Mru w efekcie zgłębienia tematu emigracji za chlebem wysmażyli skecz o giełdzie pracy. Słowo „giełda” należy brać dosłownie, albowiem w tej scence cwaniakowaty dresiarz próbuje odsprzedać Polakowi zza granicy pracownika-Holendra niczym autko, a dowcip oparto na grze słów z terminologią motoryzacyjną. Od tej strony nikt jeszcze tego nie ugryzł, także zawiało świeżością, mimo tego, że skecz już raz w telewizji był. Ogółem wizja dosyć straszna – zarówno dla ewentualnych przyszłych sprzedawców, jak i nabywców.
Andrzej Grabowski po wejściu lyricznym dla równowagi musiał się pokazać w wersji takiej, z jakiej jest najbardziej kojarzony jako kabareciarz – jako solista prezentujący monologi. Zgodnie z myślą, że na Warszawę czasem idą Niemcy, czasem Rosjanie, ale i niekiedy nasi, w roli robotnika opowiadał o wyprawie swojej i kolegów z pracy do stolicy, gdzie mieli protestować przeciwko zamknięciu zakładu. Ogółem wycieczka skończyła się… hucznie i całkiem niezgodnie z planem x)
Młodzi Panowie znowu z numerem używanym, aczkolwiek tym razem nie „dosmaczanym” na potrzeby koncertu – bo i skeczu o samolocie prezydenckim nie trzeba było. Biorąc pod uwagę różne takie okoliczności okołopolityczne ten numer w tym programie tego dnia zabrzmiał jak gorzko-ironiczny komentarz…
Niemniej ironicznie wybrzmiała jedyna rekonstrukcja wydarzeń przyszłych – opowieść o posiedzeniu komisji śledczej d/s afery Euro 2012. Śmieszne to, ale jednak coraz częściej mam wrażenie, że kiedyś może być prawdziwe.
Dobra – przyznam, że potem akuratnie jedzona rzodkiewka omal nie stanęła mi w gardle. Wyszedł Marcin Wójcik i zaśpiewał. Ale, w mordę, jak. Talent wokalny Rabbaja nie jest tajemnicą, ale i nigdy nie był w adekwatny sposób wykorzystany. A tego wieczora wreszcie to zmieniono. W tym momencie stwierdziłam, że jak dla mnie Marcin momentalnie zakasował wszystkich poprzedników grających na tej scenie. Przepięknie zinterpretowana przeróbka „Szczęśliwej drogi już czas” nie dość, że jest murowanym kandydatem na nowy przebój wśród piosenek kabaretowych (z ręką na sercu dawno nie słyszałam czegoś równie porywającego), to jeszcze stanowiła naprawdę znakomite zakończenie drugiej części.
Trzecia część wystartowała od jedynej rekonstrukcji, która została łyżką dziegciu w beczce listopadowego miodu. Może dlatego, że dotyczył historii powojennej (pojawienie się Bieruta w Polsce) i pewnie z obawy przed tym, że z powodu naruszenia jedynej słuszniej wersji historii propagowanej przez TVP może program polecieć, scenka wyszła jak wyszła, mimo pięknej gry aktorskiej Romka Żurka. Mentalna czkawa.
Chłopcy z Neo-Nówki dodali co nieco do znanego i lubianego skeczu o księdzu i kościelnym. Jak to mówią, przy sprytnym tekściarzu niektóre skecze mogą osiągnąć stan życia wiecznego i pokaz takowego stanu wrocławiano-lidzbarczane dali. Oczywiście i przy okazji pojawił się element walki o Radkowe zgotowanie, aczkolwiek już nie tak wyraźnie jak przy sondzie.
Kabaret Młodych Panów przedstawił hipotetyczną sytuację o tym, jak to by było, jakby podczas stanu wojennego milicjanci zatrzymali świętego Mikołaja. Pomysł całkiem ciekawy, jednak mam wrażenie, że nie do końca wypalił. Tym bardziej, że całkowitym źródłem komizmu okazał się być Mateusz Banaszkiewicz jako podpity pomocnik Mikołaja, buntujący się za nazwanie go łosiem.
Potem suszyli. Czyli, że „Drogówka”. A zatrzymali dwóch podpitych pancernych jadących maluchem. Pół żartem, pół serio rozliczenie z kultem „pancerniaków”. Co zabawne, wypadło lepiej od poprzedniego skeczu. Reakcja Młodego w puencie – bezcenna.
Gdy Góral zapowiadał „nierdzewny gwóźdź programu”, myślałam sobie o raczej mało fajnej muzycznej wstawce. Ale nie. Czesław śpiewał. I było fajnie. Odniosłam wrażenie, że wstawiono pod koniec każdej części coś bardziej lirycznego tak dla różnorodności i równowagi z rozmysłem. Ale dobry to był rozmysł. Tym bardziej, że Czesław jest bardzo pociesznym muzykantem… Co nie zmienia faktu, że jego występ troszkę mi się dłużył.
I tyle. I wiecie, co wam powiem? Że im wyszło. Dobrze. Nawet bardzo dobrze, mimo paru rzeczy niezbyt porywających i jednej nieszczególnie wyglądającej wpadki. W tym wypadku plusy przyćmiewają minusiki. Oczywiście, że dla mózgów przeżartych nadmiarem kolorowych, naszprycowanych krzykliwym i niekiedy bardzo prostym, wręcz prostackim dowcipem „pigułek” zapewnie było za nudno. No cóż, no cóż, no cóż. Oni i tak chyba nie byli targetem. Na całe szczęście. Brak różnorodności i przesada to dwie najbardziej szkodliwe rzeczy w kwestiach kabaretowych. Ja nie uważam trzech godzin spędzonych przed telewizorem za stracone – wręcz przeciwnie. Kilka osób, co do których miałam ciężkie wątpliwości, czy coś z nich jeszcze będzie, udowodnili, że mogą jeszcze „wyjść na ludzi”, a pozostali mimo tego, że osiągnęli już pewien dobry poziom, pokazali, że nie stoją w miejscu. Dobrze to rokuje nam na przyszłość. A i lekka „niepoprawność” całości wobec polskiego świętowania Dnia Smutopodległości… khem, przepraszam, Dnia Niepodległości, rokuje jeszcze lepiej – bo nie wszyscy chcą się topić w naszym martyrologiczno-depresyjnym bagienku.
Parę tekstów było godnych odnotowania…
– I napisz, że Feel się rozpadł.
– Aaa, to już przesada.
– Przesada to będzie, jak KombII się rozpadnie.
„Ja nie mam problemu z alkoholem. Ja mam problem z pieniędzmi na alkohol”
„Samolot prezydencki jest jak struś. Nie lata i są niezłe jaja”
I na koniec najpiękniejszy:
„Nie dogadamy się! To pokolenie musi po prostu wymrzeć!”
No właśnie. Pewnie pokolenie musi wymrzeć, żebyśmy mogli co roku cieszyć się takim Świętem Niepodległości.