Jak to w przypadku notek blogowych zazwyczaj bywa, impulsem do napisania był drobiazg. Ot, zwyczajna rozmówka, która jakimś cudem zeszła na tory, jak to mawiają, okołoreligijne. Zwykłam mawiać, że świat/ludzie nigdy nie przestaną mnie zadziwiać. I znowu się sprawdziło.
Niepojęte jest dla mnie to, dlaczego stwierdzenie, że jest się ateistą, niemal zawsze powoduje, że taka osóbka traktowana jest jak duchowy inwalida. Bo jak to tak nie wierzyć, że nie ma kogoś, kto nas bezgranicznie kocha i się nami opiekuje? Jak to tak negować niepojętą siłę sprawczą, która daje wszystko za nic? Teoretycznie pośród praw człowieka (albo Praw Człowieka, zależy, w jakim kontekście to rozumieć), które wszyscy tak bardzo pragną respektować, jest wolność wyznania. W naszym społeczeństwie ostro teoretyczna. Niby wolno ci wierzyć w coś innego albo i w nic, ale będą się na ciebie patrzeć jak na ciekawostkę przyrodniczą (inne wyznanie) albo jak na wykolejeńca (ateista). Taki brak konsekwencji, ne? Naturalnie niewierzący ma gorzej. Jemu znacznie częściej wszyscy wokół starają się wmówić, że jest błądzącą owcą i że kiedyś jeszcze wróci do swojego pasterza, bo nawet, jeśli w niego nie wierzy, to ten i tak go kocha. Taka z góry stracona pozycja i jeśli ktoś ma za miękką szyjkę, może szybko się złamać pod argumentami krzewiących swoje jakże dobre wartości katolików. Aż mam ochotę naiwnie po dziecinnemu zapytać – a dlaczego, a po co? Co jest złego w niewierze? Czymże szkodzimy chrześcijańskiemu stadku, że robią sobie na nas repetę ze średniowiecznej chrystianizacji? Przecież ateista nie gryzie. Ateista po prostu tylko nie wierzy w to, że jakaś magiczna superman z góry da mu wszystko za darmochę. Nie wierzy, że ktoś poza rodzicami, ewentualnie dziadkami może kochać go bezwarunkowo. Nie przyjmuje pokornie kopów od innych, wierząc, że „Bóg tak chciał”, tylko od razu oddaje, czasem ze dwa razy mocniej. Wychodzi z założenia, że wszystkie zmiany przynoszą ludzie – w tym i on sam – a nie jakaś siła wyższa, co wykorzystuje do zmieniania swego życia na lepsze. Jest po prostu całkiem fajnym gościem, który od wierzących różni się tym, że nie wierzy. Logiczne, prawda?
Jak widać, chyba nie. I zawsze staje się w oczach ogółu frajerem do nawrócenia, wywrotowcem albo głupkiem. Inność zawsze jest cholernie trudna. A w Polandzie to już w ogóle sport ekstremalny. Ciężko mi zrozumieć, dlaczego to zawsze wszyscy inni wiedzą, co dla takiego „innego” jest najlepsze, chociaż zasadniczo w nosie mają, co on sam na ten temat sądzi. „Dziiiiwnyyy jest teeeeen świaaaaaat” – jak to zawył kiedyś Czesiu Niemen.
A w ogóle – po kiego ja to piszę? Przecież i tak nie mam racji. Natychmiast znajdzie się morze argumentów – od dobrych aż po absurdalne – które doprowadzą do stwierdzenia, że i tak nie mam racji, bo nie mogę jej mieć. „Taka karma” – jak powiedział Mariusz S., mieląc zwłoki narzeczonej w maszynie do rozdrabniania drewna.