Cykliczny program kabaretowy, zawierający obok pełnometrażowych występów rozmowy z gośćmi. Pojawienie się takiej formuły w TVP było tylko kwestią czasu, a ten czas nadszedł, bowiem Dwójka wskoczyła w ową lukę z projektem o całkiem sympatycznej nazwie „Kanapowy klub kabaretowy”. Prowadzącymi zostali dwaj chyba najbardziej kojarzeni przez przeciętnego widza artyści kabaretowi – Robert Górski i Marcin Wójcik. O ile Góral wieki temu w „Kabaretowych kawałkach” pełnił zbliżoną funkcję, o tyle Jabbar debiutuje w nowej roli i trzeba przyznać, że wychodzi mu to całkiem nieźle, a na pewno nieco lepiej od partnera, który tradycyjnie prawie się zagrywa (na szczęście jeszcze nie do stopnia, że można kubłami wynosić). Na szczęście w rozmowach z gośćmi świrowania pawiana nie ma, także ogląda się bardzo przyjemnie. Naturalnie znajdą się tacy, którzy mogliby się czepić, że dobór gości jest bezzasadny (dzisiaj oprócz Sonii Bohosiewicz pojawił się złoty medalista z Pekinu Tomasz Majewski). Podobne „zarzuty” pojawiały się po premierze „Piotra Bałtroczyka na żywo” i odpowiem podobnie jak wtedy – z jakiej racji gośćmi powinni być wyłącznie ludzie związani z kabaretem? Bo to program kabaretowy? W takim razie śmiedzi to niestety zasypywaniem się we własnym grajdołku, a jak każde dziecko wie, nic dobrego to nie przynosi. Goście spoza środowiska to zawsze mały zefirek świeżości i inne spojrzenie na pewne rzeczy. A tak się składa, że pan Majewski bardzo sympatycznie mówił. Z innych rzeczy „czepliwość” u niektórych wywołać mogą dialogi między prowadzącymi tudzież scenografia. Ja osobiście nie mam do żadnego z tych elementów zastrzeżeń. Gospodarze muszą się jeszcze wyrobić (nie zapominajmy, że to dopiero pierwszy odcinek), a wystrój studia? Jak dla mnie nie jest najgorszy. Nie rozprasza przynajmniej, nie odwraca uwagi od ważniejszych elementów (ludzkich) i nie doprowadza do mdłości tudzież oczojebu.
W premierowym odcinku z programem „Oblicza miłości” wystąpił Tomasz Jachimek – mimo wszystko (a raczej pomimo wszystkiego) jeden z moich najulubieńszych artystów kabaretowych. Głównie jako konferansjer, gdyż pierwsze skrzypce (w drugim wypadku dosłownie) oddał paniom oraz Grupie MoCarta. Kasiom Jamróz i Zielińskiej przypadło tradycyjnie śpiewanie w aż dwóch piosenkach, z czego równie tradycyjnie wywiązały się świetnie. MoCarci również śpiewali, a i naturalnie grali. Ale jak śpiewali! Niby wiadomo, że tak muzykalna gromadka musi umieć śpiewać, ale jednak zaskoczek przyjemny. A że grali także znakomicie, to mówić chyba nie trzeba. Chociaż nie, mogę powiedzieć, że Filip wymiatał na skrzypcach elektrycznych jak rasowy rockman 😀 Ponadto prawdopodobnie po raz pierwszy w TVP pojawiła się formacja Słoiczek po Cukrze. I tu obyło się bez rewelacji, skecz o staruszkach nie dość, że średnio zabawny (głównym źródłem komizmu jest aktorstwo – raczej poprawne), to niezbyt dużo mający wspólnego z tematem programu. Ot, takie bardzo dalekie echo po Szumie. Domniemuję, że zadecydowały bardziej jakieś sympatie Jachima albo fakt, że jest to żeński kabaret. Dobra, cicho, cieszmy się, że nie zaprosił Babeczek z Rodzynkiem, bo wtedy mielibyśmy popisową „bubę” w środku całkiem przyzwoitego programu. Na szczęście lekko przyklapniętą atmosferę odratował sam Tomasz, czytając ponoć autentyczny fragment artykułu z prasy dla młodszych nastolatek oraz niezastąpiony Artur Andrus, który przybliżył metodę podrywu na misia. Widok Mistrza podśmiewającego się z własnego „tańca” – bezcenny! 😀 Niemniej bezcenny był zespół a’la rewelersi złożony z MoCartów, Jachimka i Andrusa, apetyczny jak wisienka na ciastku. Ogółem pomimo lekkiego „przysiadu” klimatu po Słoiczku całość się wybroniła. Chociaż trzeba zwrócić uwagę, że był to bardziej program autorstwa Tomasza Jachimka niźli program Tomasza Jachimka. Bo jego było dosyć mało. Troszkę szkoda, bo z kolejnymi latkami na scenie niczym domowej roboty winko nabiera specyficznego smaczku, na który dzisiaj miałam sporą ochotę.
Ogółem wrażenia na plus. Bez wątpienia. Liczę, że KKK może narobić niezłego zamieszania, czego twórcom i współtwórcom szczerze życzę. Bo jeśli mam przez ileś następnych sobotnich wieczorów się tak bawić jak dziś, to ja w to wchodzę 🙂