Miało notki nie być. Wiadomo, „pojedynki” z ostatniego czasu zbywam blogowym milczeniem. Ale z racji przyobiecania sobie, iż obserwować będę rozwój Kanapowego Klubu Kabaretowego, kreślę kilka słów o tej części programu. Tak więc – sorry Norek, ale utwierdzam się w głębokim przekonaniu, że Góral się uwstecznił i nie sprawdza się jako prowadzący. Trąci ewidentnym fałszem, a przynajmniej na tle Marcina, który jest jeszcze bardziej naturalny w swoim zachowaniu niż w premierowym odcinku. Myślę, czy nie lepiej by było pozostawić Wójcika bez zagrywającego się na amen partnera, tym bardziej, iż jest na tyle ujmującym gospodarzem, że z pewnością udźwignąłby ten cały kram w pojedynkę.
„W gościach” przybyli Leszek Malinowski oraz Bohdan Łazuka. Można się przyczepić, że temu pierwszemu nie dano zbyt się rozgadać, chociaż tym, co zdążył powiedzieć, na pewno uweselił atmosferę („O jeny, jeny!”). Drugi gość został powitany przez Górala na kolanach. Marcina. Najmocniejsza scena ze wszystkich „studyjnych” wejść.
Ach. I jeszcze jedno, a chyba tydzień temu tego nie napisałam. Na Boga, wywalić w cholerę te scenki o „zjadaczach chleba” w wykonaniu KMN-u. Typowa zapchajdziura, w dodatku ostro nieśmieszna i niezbyt dobrze zagrana. Jabbar się chichrał chyba tylko z kurtuazji.
A co do pojedynku… Miałam nie pisać. Ale skoro już skrobię o programie, to i coś tam maznę. Pobieżnie. Czy zestawiając ze sobą Kabaret Skeczów Męczących i Łowców.B można wybrać z nich lepszego? Nie. Bo każde z innego bieguna humoru przybyło. I to by starczyło za podsumowanie zarówno dzisiejszego pojedynku, jak i całej hecy tytułującej się mianem Kabaretowej Ligii Dwójki. O ile pamiętam, niegdyś takie miano nosiły podobne pojedynki, ale z jakimś słusznym celem – wylansowaniem mało znanych grup (w ten sposób pod strzechy trafili Ani Mru Mru i Łowcy właśnie). A tutaj sensu nie ma. No chyba tylko taki, żeby TVP miała co w ramach KKK wpuścić, nieletnie fanki mogły się naślinić do ekranu i żeby, jak to ujęła małżonka, na Rotundowej widowni mogło tyłki usadzić trochę ludzia z parciem na szkło i potem jarać się, że ich w TV pokazali (oj, jedna osoba na pewno po dzisiejszym spłonie z podniecenia, a jak nie ona, to koleżaneczki). Chociaż biorąc pod uwagę, że ostatnio układ sali w Rotundzie pospołu ze scenografią uległ zmianie, także w porównianiu do wcześniejszych pojedynków i nagrań w ogóle rzutów na widownię jest niewiele. Na szczęście, jeśli komuś nie w smak ludzie kiepsko obdarzeni urodą przez Matkę Naturę, którym kilka sztuk imprezy w Kraku nawiedza podejrzanie za często. Z drugiej strony widz przed telewizorem chce oglądać artystów, nie publikę. A że”pojedynki” owe są orżnięte do niemożności… Dzisiejszy o dziwo nie rzucał się wyraźnie w oczy masakrycznym „postrzyżeniem”. Może i tylko dlatego, że zostawili skecze-ciągutki, czyli te, które najdłużej się ciągną.
I to by było na tyle.