Przerażają mnie pewne osoby. Piekielnie puste osoby, nie reprezentujące sobą niczego poza szpanem i przyjaźniami opartymi na wazelinie. Banalne do bólu, przewrażliwione na własnym punkcie, udające niewiadomo kogo, a tak naprawdę zżarte przez własne kompleksy i wyobrzymione problemy, które oczywiście każdy wokół musi znać i szukające na siłę akceptacji, gdzie się da. Bo one nie istnieją, jeśli wokół nich nie ma szumu! Każdy musi wiedzieć, jakie to one są cool i trendy, bo mają zajebiste konktakty! Sa po prostu genialne i fantastisch, jak to mawia jedna moja po części niemieckojęzyczna znajoma. One nie mogą nie mieć racji. Po prostu tak już jest odgórnie ustalone. Nie ma innej opcji. Znaczy jest, możesz im wygarnąć, pokłuć po oczach prawdą, ale zemsta będzie gorzka. Zostałam okrzyknięta „tą złą” za próbę postawienia spraw do pionu i wygląda na to, że owe osóbki, które zostały tak brutalnie obrażone usiłowaniem powiedzenia im, że robią źle i głupio, zrobią wszystko, by jak najwięcej osób miało mnie za paskudę i mendę. Wygląda na to, że nie omieszkały nagadać najgorszych głupot na mój temat osobom, których sympatia ma dla mnie sporą wartość – głównie duchową. I co? I jajco, wszystko się może posypać przez kilka nadętych kretynek, które mają coś wspólnego z błędnymi rycerzami (czyt. zakute łby). Liczę tylko, że ich słowa będą niczym przeciwko mnie, bo i moja wartość sama się obroni i oni nie są głupi, ale przez kilka długich języków nijak nie współpracujących z mózgami mam utrudnione zadanie. To jest po prostu żałosne. Zachowanie na poziomie podstawówki, chociaż dzieci w tym wieku, które znam, nie są tak perfidne. No cóż, niektórzy mocni są tylko w gębie – i jedynym sposobem na nich jest moc w działaniu. Tym bardziej, że osoby, które przezacnie raczyły mnie obsmarować, tak naprawdę, brzydko się wyrażając, gówno o mnie wiedzą. Tylko tyle, ile same sobie wymyśliły. Czyli naprawdę nic. Bo skoro nie istnieją ludzie obdarzeni wyłącznie wadami, to nikt nie ma prawa w takim świetle mnie przedstawiać, nie podpierając się żadnymi wartościowymi argumentami. Btw. nie ma też ludzi o samych zaletach, co niestety dla kilku osób nie jest zrozumiałe. A szkoda. Może wreszcie nie musiałby szukać akceptacji, gdzie popadnie, bo gdy człowiek ma w sobie to „coś”, coś dobrego, to ludzie sami będą się pojawiać.
Jak to dr House w dzisiejszym odcinku trafnie strzelił, dżuma jest uleczalna, w przeciwieństwie do parszywego charakteru. A szkoda. Gdyby wynaleziono lekarstwo na parszywy charakter, rozeszłoby się na pniu.