Także tego (od zeszłej soboty – czyli od pokazu „Porodówki” Michała Paszczyka na BAREJAdzie – ten zwrot uczepił się mnie niemiłosiernie). Popatruję sobie na nowe wydanie Bałtroczykowego szoł i mimo miłych widoczków i dobrego ubawu (Kabaret Młodych Panów, Kabaret Skeczów Męczących), tak jakoś mi średnio wesoło. Patatajowanie po ekranie uzdolnionych chłopców z Kielc i Rybnika przypomniały mi moje ostatnie przemyślenia i wnioski, jakie nasunęły mi się jako bywalcowi forów powyższych kabaretów i nie tylko (a niekiedy i jako adminowi). Właśnie takie trochę smutne i niepokojące. Sporo młodych kabaretów jest naprawdę dobrych. Sporo dzięki temu zyskuje coraz większą popularność. I nie jest to złe, wbrew temu, co próbują sugerować niektórzy „wyrobieni fani” (w sumie to temat na osobną rozprawę, która się powoli pisze). Martwi mnie tylko to, że sporo fanów wykazuje dosyć powierzchowne zainteresowanie ich twórczością. Nie powiem, że tylko młodzi, bo to byłoby wobec nich krzywdzące. Starsi też się zdarzają. Skąd taki wniosek? No cóż. Gdy przeglądam fora internetowe, coraz rzadziej spotykam się z jakąkolwiek polemiką z twórczością kabaretu, z chociażby najlżejszymi próbami analizowania tego, co jest przedstawiane. Często czytuję zachwyty nad przymiotami fizycznymi artystów młodych kabaretów. Że ten ma piękne oczy, ten buzię, a ten co innego. Nie mówię, że to coś złego, skąd. Sama się na tym przyłapuję, bo i właściwie najczęściej jest to prawda. Ale przecież oni mają także inne rzeczy godne pochwały, wspomnienia, chwili zastanowienia czasem ubranej w słowa. Dobra. Zdarzają się próby jakiegoś szukania przekazów, jakie miał (lub i nie) w sobie skecz czy piosenka, ale często jest to powtórzenie prostej myśli przed kogoś już wyłożonej. Nie wiem, może mierzę wszystkich swoją miarą, ale po przeczytaniu iluśtam jednozdaniowych postów, z których na dobrą sprawę nic nie wynika, człowiek ma lekką mentalną czkawkę. Jakbym, kurczę, echo słyszała. A w końcu środowisko fanów kabaretu nie jest bandą jednokomórkowców uznających wyłącznie rzeczy proste, a przynajmniej w to wierzę. Podjęcie czasami próby przeanalizowania twórczości jakiejś grupy to dobra rzecz i pożyteczna – zarówno dla piszącego, jak i dla czytających – zabawa. Bo pomyślcie sobie – szczebiot pozytywów jest miły i ważny, ale w jakim stopniu zwraca on uwagę na rzeczy naprawdę istotne? No, z tym to jest nienajlepiej. Człowiek na samych cukierkach nie pociągnie, czasem i coś „treściwego” w jego diecie znaleźć się musi. „Rozgryzać” skecze każdy może. Trochę lepiej lub trochę gorzej, ale zawsze to będzie coś więcej niż kalkowe komplementy. Wystarczy mała, malusieńka chętka. I czyżby tu tkwił problem? W braku chociaż cienia chęci na głębsze wbicie się w to wszystko? Pozornie kabaret ma służyć tylko rozrywce. A pozory mylą. Dobry kabaret nigdy nie zieje pustką, nigdy nie jest aż na tyle prosty (prostacki?), żebu niczego w sobie nie zawierał. Niektórzy lubią ten rodzaj sztuki brać bezproblemowo. Ale nie ma w życiu tak dobrze, nie ma rzeczy na świecie, które można tak brać, oprócz polskiej muzyki rozrywkowej, komedii romantycznych i telenowel w stylu „Barw Szczęścia”. Może bycie fanem myślącym na tym, co mu kabaret serwuje, nie jest już modne? Może to świadczy o totalnym „zdziadzieniu”? Hm… Jeśli tak, to jestem starą kabaretową pierdołą. Ale dobrze mi z tym. Bo – posłużę się dosłownym przykładem – to, że Robert Korólczyk ma piękne oczy i powalający głos, nie znaczy absolutnie nic, jeśli nie zwróci się chociaż krztyny uwagi na jego warsztat aktorski.
A i tak apropos „Bałtroczyka na żywo”, to całkiem do rzeczy program. Emisja na żywo ma tą zaletę, że ewentualne bluzgi polecą w eter bez buczenia (vide dzisiejsze: „Jeb… IV c”). Ponadto Polsat podchwycił dobry pomysł, który jakiś czas temu porzuciła kacza TVP – „Saloon gier”, czyli cięty polityczny humor i wspaniałe głosy oraz vis comica wrocławskich aktorów. Jeśli formuła się za szybko nie przetrze, to wróżę temu projektowi długą i dobrą karierę. Tylko żal, że „Spadkobierców” brak i że znowu ewentualni chętni będą mogli ich oglądać tylko na festiwalach kabaretowych, co sporą część miłośników tej produkcji na dobre od niej odcina.