Ostatnio mam jakieś zaburzone poczucie czasu. Gdyby podczas niedawnej wizyty w Tesco matka nie wskazała mi potężnego regału załadowanego różnych kształtów żółtymi, czerwonymi, zielonymi, białymi i pedalsko różowymi zniczami, nijak nie odnotowałabym, że w następną sobotę niektórzy będą obchodzić 1 listopada, znany pod kryptonimem operacyjnym Dzień Wszystkich Świętych, ewentualnie w połączeniu z 2 listopada, znanym pod kryptonimem Dzień Zaduszny.
Polacy to naród, który lubi sobie uprzykrzać życie. Kochają rozdrapywać stare historyczne rany, topić się w martyrologii i 1 listopada dręczyć się „głębokimi przemyślaniami” o sensie śmierci i przemijania. Umieranie to temat super-hiper-zajebiście poważny i nie wolno do niego podchodzić lekko – musi być ciężko i z typowym dla Polaków patosem. „Amerykańskie” Halloween (a nieprawda, bo celtyckie) jakoby obraża ich uczucia i jest „obchodzone przed tych, którzy nie szanują swoich zmarłych”. Ech. A mi się po prostu wydaje, że moich kochani inaczej rodacy to masochiści albo wynaturzona forma ascetów, którym umartwianie się sprawia frajdę. Ganianie w stroju wampira po domach, żulenie cukierków i straszenie przechodniów przez smutnym dla niektórych świętem to zarąbista rzecz, zwana fachowo zaworkiem bezpieczeństwa. Po prostu łapie się równowagę zamiast deprechy przy czymś takim. No, ale tak. Zapomniałam. Jeśli Halloween jest celtyckie, to znaczy, że pogańskie. A u nas w kraju wszyscy są wierzący i praktykujący.
Na widok wspomnianego regału załadowanego wszelakiej maści zniczami skrzywiłam się – wprawdzie nie na tyle, by znacząco zeszpecić grymasem swoje oblicze, ale dostatecznie, żeby dać wyraźny znak swojemu niezadowoleniu. Matka przebierała wśród szklanych lampek i pytała mnie, który kolor ładniejszy, na co usłyszała: „Im to i tak nie zrobi różnicy”. Im, to jest dziadkowi i ciotkom, których teoretycznie mielibyśmy odwiedzić 1 listopada. Słowa „teoretycznie” użyłam tutaj z dwóch powodów. Po pierwsze – dziadek i (słownie trzy) ciotki od niekiedy i 40 lat nie chodzą po ziemi, więc typowy dla odwiedzin kontakt jest utrudniony. Po drugie – jak się później okazało, z braku transportu (tata wyjeżdża do Wawy) raczej się tam nie wybierzemy. Tak, nie lubię jeździć na groby bliskich. Może to efekt tego, że gdy byłam dzieckiem, taki listopadowy wypad na dolnośląską wieś zazwyczaj kończył się dla mnie popisową grypą. Takie przeżycia jednak robią swoje. A z drugiej strony… No tak, umartwianie się mnie nie kręci. Bo na dobrą sprawę od takiego myślenia o śmierci można zwariować. Czy człowiek żyje przez ileśtam lat po to, żeby tylko się zastanawiać, co to będzie, jak mu się zemrze? Niet. A przynajmniej nie taki człowiek, jak ja. „Memento mori” zastępuję – skądinąd też łacińskim – „carpe diem”. I jest mi z tym dobrze. Czego chyba nie można powiedzieć o reszcie kraju, hę?
Wygląda na to, że 1 i 2 listopada będę siedzieć z moją szanowną rodzicielką przez TV, oglądać filmy i przy okazji zjadać nową Milkę (model „Earth” z kremem nugatowym i orzeszkami w karmelu – pycha). I oczywiście nie myśleć o tym, „jak straszna jest śmierć i jak smutne jest przemijanie”. Bo nie są w gruncie rzeczy. Tylko, że ludzie, a w szczególności Polacy, lubią dorabiać do wszystkiego okropnie patetyczną filozofię. Nic dziwnego, że to naród smutasów i nie tolerujących radości dziwadeł.
Kurczę. Chętnie przebrałabym się w prześcieradło, rozbabrała włosy, nasmarowała je do zesztywnienia żelem i jako Sadako pobiegała z dzieciarną po domach. Ale już za stara na to jestem…